Poręczenie jako nieodpłatne świadczenie

Kategoria: CIT
Autor: Styczyński Rafał
Data: 20-07-2012 r.

Zagadnienie nieodpłatnego świadczenia w postaci poręczeń na rzecz podatników stanowi kwestię wzbudzającą wiele kontrowersji na gruncie przepisów o podatkach dochodowych. Jest to zagadnienie niezwykle istotne w sytuacji gdy banki wymagają coraz większych zabezpieczeń w przypadku udzielania kredytów lub pożyczek.

Poręczenie stanowi formę zabezpieczenia zobowiązań, polegającą na wprowadzeniu odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania dłużnika. Stosownie do art. 876 § 1 kodeksu cywilnego, przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.

Udzielenie poręczenia niesie za sobą ryzyko gospodarcze związane ze spłatą zobowiązań dłużnika. Świadczenie takie jest usługą, która na rynku finansowym ma określoną wartość.

W konsekwencji podmiot uzyskuje przysporzenia majątkowe, tj. świadczenia mające konkretny wymiar finansowy (usługi o określonej wartości rynkowej), bez obowiązku realizacji świadczenia wzajemnego. W konsekwencji, spełnione są przesłanki uznania przedmiotowych poręczeń lub innych podobnych zabezpieczeń zobowiązań za nieodpłatne świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT - po stronie podatnika powstaje przychód podatkowy z tytułu nieodpłatnych świadczeń, którego wartość należy ustalić na podstawie art. 12 ust. 6 ww. ustawy.

A zatem już samo zawarcie nieodpłatnej umowy poręczenia – a nie wskazywane przez Spółkę wykonanie przez podmiot udzielający poręczenia świadczenia, do którego zobowiązał się względem wierzyciela w treści tej umowy – jest wystarczające dla uznania, że dłużnik otrzymał nieodpłatne świadczenie. W tym momencie świadczona jest bowiem na jego rzecz usługa o określonej wartości rynkowej.

 

Za neutralnością podatkową uzyskania przez dłużnika nieodpłatnego poręczenia jego zobowiązań, nie przemawia okoliczność, że umowa poręczenia służy zabezpieczeniu interesów wierzyciela, dając temu podmiotowi – a nie dłużnikowi – prawo żądania wykonania zobowiązania od poręczyciela na wypadek, gdyby dłużnik go nie wykonał. Wskazana cecha umowy poręczenia nie neguje omówionych powyżej skutków podatkowych, jakie ta czynność prawna wywołuje po stronie dłużnika.

Podsumowując, uzyskanie przez podatnika nieodpłatnych poręczeń lub zabezpieczeń zobowiązań o podobnym charakterze, skutkuje dla niego powstaniem przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Styczyński Rafał

Zaloguj się, aby dodać komentarz

Nie masz konta? Zarejestruj się »

Zobacz także

Najważniejsze zmiany w podatkach 2016 roku

pobierz

Imprezy integracyjne

pobierz

Zmiany w podatkach 2016

pobierz

Sprawdź, jak rozliczać VAT przy okresowym braku sprzedaży

pobierz

Polecane artykuły

Array ( [docId] => 30655 )
Array ( [docId] => 30655 )

Array ( [docId] => 30655 )