Rozmowy telefoniczne pracowników mogą podlegać kontroli pracodawcy

Data: 06-11-2013 r.

Telefon komórkowy lub stacjonarny to bardzo często, podobnie jak w przypadku komputerów, nieodzowne narzędzie pracownika. Pracodawca ma prawo oczekiwać, że będzie ono wykorzystywane jedynie do celów związanych z pracą, dlatego też może kontrolować, w jaki sposób pracownicy korzystają z oddanych im do dyspozycji telefonów.

Popularną metodą monitorowania aktywności pracowników wykorzystujących do pracy telefon jest np. kontrola billingów rozmów telefonicznych. Pracodawcy powinni jednak jasno określić w przepisach wewnątrzfirmowych reguły korzystania z telefonów służbowych i poinformować o nich pracowników, którzy powinni potwierdzić zapoznanie się z firmowymi zasadami w tym zakresie.

Nagrywanie rozmów

Niektóre firmy nagrywają prowadzone przez pracowników rozmowy służbowe. Jest to często uzasadnione z uwagi na charakter wykonywanej przez nich pracy, przy czym konieczne jest poinformowanie rozmówców przed rozpoczęciem rozmowy o fakcie jej nagrywania.

Przykład:

Rozmowy pracowników infolinii, telemarketerów są praktycznie zawsze nagrywane, jednak nie po to, by podsłuchiwać samych pracowników, ale by zapewnić im ochronę. W przypadku ewentualnej reklamacji ze strony klienta firmy nagrana rozmowa pozwala bowiem bardzo często rozstrzygnąć, kto w ewentualnym sporze ma rację.

Nagrywanie rozmów służbowych można uznać za dozwolone, o ile pracownik zostanie o tym poinformowany, ponieważ treść tych rozmów i informacje z nich wynikające są przeznaczone dla pracodawcy. Niedopuszczalne jest jednak, o czym wspomniano na wstępie, zakładanie urządzeń podsłuchowych w miejscu pracy. Firma nie powinna też całkowicie zakazywać pracownikom korzystania z ich telefonów prywatnych w godzinach pracy.

Ważne orzecznictwo

Korzystanie przez pracownika z telefonu służbowego w celu udziału w grach towarzyskich, narażające pracodawcę na znaczną szkodę może być zakwalifikowane jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. (Wyrok Sądu Najwyższego z 15 maja 1997 r., I PKN 93/97).

Przemysław Mańko, radca prawny


Zobacz także:

Zaloguj się, aby dodać komentarz

Nie masz konta? Zarejestruj się »

Polecamy kancelarię:

Array ( [docId] => 25847 )
Array ( [docId] => 25847 )

Array ( [docId] => 25847 )