Jak pracownikom instytucji kultury wypłać dodatek stażowy, funkcyjny oraz specjalny

Autor: Bogdan Majkowski
Data: 12-09-2016 r.

Pracownicy zatrudnieni w instytucjach kultury nabywają prawo do dodatku stażowego po osiągnięciu określonego stażu zawodowego i jest to świadczenie obligatoryjne. W stażu tym uwzględnia się nie tylko okresy zatrudnienia w ramach umów o pracę. Dlatego warto sprawdzić jakie.

Dodatek stażowy

Dodatek za wieloletnią pracę, popularnie zwany dodatkiem stażowym, generalnie jest świadczeniem obligatoryjnie przysługującym pracownikom zatrudnionym w instytucjach kultury. Prawo do niego wprowadza bowiem ustawa o działalności kulturalnej.

Pracownikowi instytucji kultury przysługuje on w wysokości wynoszącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego danej osoby (art. 31 ust. 2 ustawy o działalności kulturalnej). Następnie wzrasta on o 1% za każdy kolejny rok pracy – aż do osiągnięcia poziomu 20% wynagrodzenia.

Przykład:

Pracownik zatrudniany w gminnym ośrodku kultury, w którym nie wprowadzono odrębnych zasad wynagradzania, przedłożył dokumenty potwierdzające 25-letni okres zatrudnienia. Mimo to osobie tej przysługuje dodatek stażowy w wysokości odpowiadającej 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, ponieważ taką maksymalną stawkę dodatku przewiduje ustawa o działalności kulturalnej. Wyższą stawkę dodatku stażowego mogą określać przepisy zakładowe (układ zbiorowy pracy lub regulamin wynagradzania), ale te nie zostały wprowadzone u pracodawcy.

Nieważny sposób rozwiązania poprzednich umów o pracę

Do okresów pracy, od których uzależnione jest prawo do dodatku stażowego oraz jego wysokość wliczamy m.in. wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia (art. 31 ust. 3 ustawy o działalności kulturalnej). Nie ma więc tu znaczenia ani rodzaj umowy o pracę, ani wymiar czasu pracy, ani sposób rozwiązania poprzedniego lub poprzednich stosunków pracy. Nie jest też istotne, czy poprzednie zatrudnienie miało miejsce w instytucjach kultury, czy też u innych pracodawców.

Przykład:

Pracownik podejmujący pracę w teatrze przedłożył świadectwa pracy z poprzednich miejsc pracy potwierdzające 15-letni staż zawodowy. Dodatek stażowy u tego pracodawcy wypłacany jest według zasad określonych w ustawie o działalności kulturalnej. Przy ustalaniu jego wysokości pracodawca nie uwzględnił jednego z udowodnionych okresów zatrudnienia, ponieważ z przedłożonego świadectwa pracy wynika, że zakończył się on rozwiązaniem umowy o pracę w trybie art. 52 kp (bez wypowiedzenia z winy pracownika), a więc popularną dyscyplinarką. Pracodawca nie miał podstaw do takiego wyłączenia. Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 3 ustawy o działalności kulturalnej, przy ustalaniu uprawnień do dodatku stażowego brane są pod uwagę wszystkie zakończone okresy zatrudnienia – bez względu na tryb rozwiązania umowy o pracę. Wyłączając okres zatrudnienia zakończony dyscyplinarką, pracodawca zaniżył staż zawodowy tego pracownika, a tym samym wysokość przysługującego mu dodatku stażowego. W przyszłości będzie to skutkowało koniecznością przeliczenia dodatku oraz jego wyrównania za okres wsteczny – wraz z należnymi odsetkami.

Bogdan Majkowski, specjalista w zakresie prawa pracy

Zaloguj się, aby dodać komentarz

Nie masz konta? Zarejestruj się »

Zobacz także

30 najciekawszych pytań z prawa pracy

pobierz

Różnicowanie wynagrodzeń na takich samym stanowiskach

pobierz

Dokumentacja pracownicza

pobierz

Pracownik może krytykować decyzje szefa, ale nie jego osobę

pobierz

Polecane artykuły

Polecamy kancelarię:

Array ( [docId] => 39500 )
Array ( [docId] => 39500 )


Array ( [docId] => 39500 )