Bezprawna dyscyplinarka nie zawsze skończy się wysokim odszkodowaniem

Data: 16-11-2013 r.

Pracownik upatrujący szkody w utracie wynagrodzenia, które by uzyskał, pozostając w rozwiązanym dyscyplinarnie stosunku pracy przez okres, za który dochodzi odszkodowania na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, musi wykazać co najmniej, że w tym czasie mógłby świadczyć taką pracę (I PK 38/10).

Natomiast jeśli szkoda w utracie wynagrodzenia wynika z nieuzyskania innego zatrudnienia po ustaniu stosunku pracy rozwiązanego bezprawnie przez pracodawcę, musi przede wszystkim dowieść, że o uzyskanie takiej pracy czynił starania zakończone niepomyślnie z uwagi na sposób rozwiązania poprzedniej umowy o pracę. Tak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2010 r. (I PK 38/10).

Andrzej J. za niesłuszną „dyscyplinarkę” zażądał odszkodowania w wysokości przewyższającej limit z Kodeksu pracy. Powoływał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (z 27 listopada 2007 r., SK 18/05), z którego wynika m.in., że jeśli bezprawne rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia wyrządza pracownikowi szkodę, może on żądać odszkodowania za pełną wartość szkody (na podstawie Kodeksu cywilnego). Pracownik twierdził, że przez dyscyplinarne zwolnienie poniósł szkodę, gdyż długo po nim nie pozostawał w zatrudnieniu. Z drugiej jednak strony rozszerzył wówczas swoją działalność gospodarczą. W związku z tym sąd pracy zasądził jedynie odszkodowanie z Kodeksu pracy. Pracownik poskarżył się do Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy wskazał, że jeśli szkoda polega jedynie na nieuzasadnionej utracie pracy, rekompensuje ją już odszkodowanie z art. 58 Kodeksu pracy (bez względu na to, jak długo pracownik jest bez pracy).

Natomiast wyższe odszkodowanie (z Kodeksu cywilnego) mogłoby ewentualnie przysługiwać pracownikowi, gdyby wykazał, że utracił korzyść w postaci zarobków. Jednak nie można uznać, że ją utracił, skoro po zwolnieniu z pracy rozszerzył swoją działalność gospodarczą, co uniemożliwiałoby mu pracę na etat i nie starał się o znalezienie nowego zatrudnienia.

Źródło: wyrok Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2010 r., I PK 38/10.

Janusz Stacki


Zobacz także:


Najważniejsze wyroki sądów w sprawach pracowniczych znajdziesz w miesięczniku Prawo pracy w orzecznictwie.

Zaloguj się, aby dodać komentarz

Nie masz konta? Zarejestruj się »

Zobacz także

30 najciekawszych pytań z prawa pracy

pobierz

Różnicowanie wynagrodzeń na takich samym stanowiskach

pobierz

Dokumentacja pracownicza

pobierz

Pracownik może krytykować decyzje szefa, ale nie jego osobę

pobierz

Polecane artykuły

Array ( [docId] => 27164 )
Array ( [docId] => 27164 )


Array ( [docId] => 27164 )